Life's A Bitch!

                                     There's a hero
                           If you look inside your heart
                           You don't have to be afraid
                                  Of what you are

                               There's an answer
                         If you reach into your soul
                     And the sorrow that you know
                                  Will melt away

                                 It's a long road
                      When you face the world alone
                         No one reaches out a hand
                                 For you to hold

                              You can find love
                      If you search within yourself
                        And the emptiness you felt
                                 Will disappear

                                  Lord knows
                        Dreams are hard to follow
                            But don't let anyone
                               Tear them away

                                   Hold on
                         There will be tomorrow
                                    In time
                              You'll find the way

                      And then a hero comes along
                    With the strength to carry on
                     And you cast your fears aside
                     And you know you can survive
                 So when you feel like hope is gone
                   Look inside you and be strong
                   And you'll finally see the truth
                          That a hero lies in you

dat is lang geleden !

hallo ,

 het is inmiddels al weer 2 jaar geleden dat ik een nieuwe log heb geplaatst.
2 jaar waarin niet stil is gezeten, en waarin een heleboel nare , maar ook goede dingen zijn gebeurd!

ik beloof dat ik snel weer zal update

 

5 november

hey lieve schatten !

 weer al een hele tijd geleden dat ik iets geschreven heb..  er gebeurd zo ontzettend veel dat ik er gewoonweg geen tijd voor heb, en als ik er wel tijd voor heb, heb ik er totaal de energie niet meer voor. maargoed! met mij gaat het op dit moment redelijkvoor de vakantie in turkije ging het echt heel slecht. in die mate dat ze me zo snel mogelijk op wilde laten nemen. in de vakantie ben ik met mijn anti-depresiva gestopt omdat wij het idee hadden dat ik daardoor alleen maar slechter werd. en inderdaad ik stopte en een paar dagen later voelde ik me zo ontzettend rustig en goed. twee dagen helemaal van slag geweest omdat ik kon zeggen dat het goed ging, dat is nog best wennen.en ik weet nu zeker dat ik NOOIT meer pillen slik. het enige wat nu gewoon echt heel slecht gaat is eten. de drang om af te vallen is veel en veel te groot.nog een reden om niet meer pillen te slikken want ik was er ook 12 kilo van aangekomen.. iets waar ik dus al helemaal depresief van kan worden!!!

ik sta nu op de wachtlijst voor dagbehandeling. en dat kan nog wel een tijdje duren voor ik daar terecht kan!! wel balen want ik zou het liefst vandaag nog beginnen. hoe eerder ik begin hoe eerder ik ook klaar ben zeg ik maar.

dus.. we gaa nzo nog maar even verder en we zetten dooor :)

dikke kus..

10 oktober

hey mensen..

 weer ff een berichtje.. ik weet dat ik het eigenlijk te weinig doe.. en ik kan niet eens zeggen dat ik geen tijd heb want ik zit hele dagen thuis, maar op de 1 of andere manier lukt het gewoon niet!

we zijn nu bezig voor een opname, vrijdag hebk er een gesprek over omdat het zo niet verder gaat.. ik houd jullie op de hoogte!!

zaterdag gaan we naar turkije.. daar heb ik echt wel heel veel zin in..!

 jullie horen nog van me:)

kus

18. gedicht

zo vaak mezelf de schuld gegeven

 

voor alles en iedereen verzwegen

 

nu al een tijdje, kan ik er niet meer mee leven

 

ik kan er gewoonweg, niet meer tegen

 

alle herinneringen komen boven

 

hoe kon ik je ooit geloven

 

toen je zei dat het allemaal gewoon was?

 

eigenlijk besef ik me nu pas

 

dat ik ben voorgelogen

 

verkracht, en bedrogen

 

ja, nu besef ik pas dat dit niet gaat

 

maar nu pas.. is te laat

 

17. 1 moment

mag ik even
1 moment, even alleen
om na te denken over het leven
want zo'n moment had ik nog geen

want, godver wat doet het pijn
om na te denken over mijn leven
daar moet ik echt alleen voor zijn
1 moment, voor even

want meestal wil ik gewoon niet weten, hoe het werkelijk met me gaat
soms wil ik gewoon weglopen voor mezelf, om niet te zien
hoe mijn leven er nu werkelijk voor staat
uit hoop, alsof de pijn er niet is als ik hem niet zie, misschien

maar het is er! en ik moet er mee leven
dus ik zal het onder ogen moeten zien
dus geef me 1 moment, voor even
niet vandaag.. morgen misschien

12 september..

hey lieverds!

nu word het toch echt tijd voor een uitgebreidere log!
om eerlijk te zijn.. mijn leven is op dit moment echt even een puinhoop!! ik snap er helemaal niks meer van en alles is te veel.
hoe ik moet beginnen ik heb geen idee dus als het een heel warrig verhaal word.. sorry

de afgelopen weken voel ik me gewoon echt klote.. heb nergens meer zin in en ik slaap vooral heel veel!
naar school gaan doe ik meestal wel ene paar uurtjes per dag maar als ik terugkom ben ik zo uitgeput dat niemand de rest van de dag nog iets van me moet verwachten want het lukt na zown dag gewoon niet meer.
die dagbehandeling wil maar niet opschieten.. moet van bereau jeugdzorg naar ggz en weer terug naar bereau jeugdzorg.. heel wat intakes en niemand die me verteld hoe het nu eigenlijk allemaal gaat lopen.. ondertussen is het gewoon echt overleven!

zondagavond moest ik nog naar het ziekenhuis.. voelde me heel de dag nogal slapjes enzo.. maar savonds viel de rechterhelft van men lichaam uit..van men gezicht tot men been.  was behoorlijk eng! alhoewel we weten dat mijn lichaam gewoon dermee kan stoppen wanneer hij daar zin in heeft toch maar even naar tzkh gebeld. moeste toch even komen om te kijken of er niks neurologisch mis was.. hersenbloeding ofzo.. was niet.. maar toch.. op men lichaam kan ik niet vertrouwen.. en dat allemaal door die ene klootzak(en dat is nog hééél zacht uitgedrukt) mijn hoofd kan alles gewoon niet aan en besluit dan iets in mijn lichaam de verkeerde signalen door te geven waardoor er weeris iets uitvalt.. eigenlijk is het iedere keer weer wachten op et volgende

dan nog iets.. men vrienden.. of tenminste.. de mensen waarvan ik dacht dat het mijn vrienden waren hebben me keihard laten vallen.
ik kwam erachter dat twee van de jongens uit de groep nogal bezig waren met illegale dingen.. en als ik ergens niet tegen kan is het dat en liegen!! dus ik ben uit de groep gegaan.. en nu komt het.. ze strooien nu door heel het dorp verhalen rond dat ik over alles lieg zelfs over wat er gebeurd is.. ze bedreigen me zelfs.. en weetje.. ik heb nog liever helemaal niemand dan zulke mensen!

ik heb nu nog maar een heeel klein groepje over waar ik echt bij terecht kan. men ex.. echt een schat en een hele goeie vriend. misschien dat we ooit nog wellis bij elkaar komen maar op dit moment gaat het gewoon lekker tussen ons als vrienden. men zussen en men ouders zijn schatten! en ingrid en addy en de kinderen zijn geweldig voor me.. en dan is er nog 1 vriendin.. verder ben ik iedereen kwijt

het leven is gewoon even heel kut op dit moment. ik probeer zo om verder te komen. der is echt niets wat ik zou laten voor een klein beetje geluk. maar echt lukken wil het niet. men lichaam laat me in de steek en het lijkt voor mij nu gewoon even alsof alles misgaat.. het leven gaat mis!

toch .. met dat laatste beetje kracht wat ik heb zal ik blijven vechten!! want ooit.. zal het toch wel allemaal beter worden? ooit zal ik toch ook een normaal leventje krijgen? ik vecht en ondertussen wacht ik af.. men geduld begint op te raken..

24 augustus

LIEVE LIEVE LIEVE SCHATTEN SORRY!!!!

sorry dat het zooo lang gelede is... maar het gaat nog niet echt goed met me:)

ze zijn nu bezig om dagbehandeling voor me te regelen.. weer nieuwe pillen en ik snap mezelf totaal niet meer!   niks meer eigenlijk

alles gaat langs me heen.. alles lijkt zoo snel.. maar tegelijk zo langzaam te gaan

ik doe snel een uitgebreid logje.. dat beloof ik(K)
maar ga nu probere te slape

dikke kus

28 juli.

lieverds!

toch maar weer even iets..

tgaat kut, voel me kut alles gaat mis .. heb nergens meer controle over... snijd weer.. houd me eten weer niet binnen... kortom tgaat gewoon niet goed

mam zegt dat dit een opname moet worden.. dus ik word bang... bang voor alles en vooral om weer uit mijn vertrouwde omgeving gehaald te moeten worden.. IK BAAL VAN ALLES

tis te veel..

kus

25 juli.. dagje naar zee

lieve lieve lieve mensen... is weer paar daagjes geleden..

tging de laatste dagen echt heel slecht met me.. door die nieuwe pillen werd ik een zombie maar ondertussen hardstikke gejaagd.. had totaal geen rust meer.. snel en meteen gestopt.. nu gaat et wel weer opzich.. nog wel heel onrustig..

vandaag een dagje naar zee.. want gister is er iets heel naars gebeurd... de dader heeft me gevolgd en opnieuw aangeraakt.. gelukkig was ik sterk genoeg om een vriendin te bellen waardoor hij schrok maar twas zo eng.. twas zo hetzelfde echt heel beangstigend.. echt niet leuk.. nu weetie weer waar we wonen en hij volgd me de laatste dagen overal waar ik ga..

vandaag der dus even tussenuit... als iemand dit zowieso nog leest! ik denk aan jullie lieverds~!

kusje

20 juli.. eurodisney!!!!

hey mensen!!

zoals beloofd gahk ff vertellen over disney!!!    nou... je komt daar binnen... echt in een droomwereld.. een sprookje! alles is even mooi en wonderlijk echt geweldig ik heb daar 5 dagen men ogen uitgekeken... .alleen ons hotel al.. dreamcastle.. zooo ontzettend mooi!!

alles ging redelijk.. wel paar keer flauwgevallen... 1 keer ging het goed mis.. de 1 na laatste dag viel ik flauw.. en toen werd er meteen naar de eerste hulp gebeld.. ik met ziekenauto daar naartoe gemoeten.. echt verschrikkelijk ik wou daar eigk alleen maar weg... maar we kregen niet uitgelegd dat dat niet nodig was en dat et duidelijk is watter met me aan de hand is... dusjhaa ik kom daar bij de eerste hulp aan... wat denk je.. willen ze me onderzoeken.. ik raakte echt helemaal in paniek wantjaa.. ik heb al zoveel artsen gezien.. ik had echt geen zin om nog een vreemde arts te bezoeken ik heb daar gewoon geen vertrouwen in... na heel veel huilen en weer een nare ervaring...mocht ik toch wel zonder onderzoek!!! opluchting~!

daarna stopte mijn benen ermee zat dus de laatste avond in een rolstoel... en nu nog steeds... ik hoop dat het deze keer nioet zo heel lang duurt... ik hoop een paar dagen want met dit weer weken in een rolstoel zitten is echt geen pretje!!!

verder heb ik echt ontzettend gelachen haha... echt waar,, ,die meiden waar ik mee was .. echt zoooo gezellig!!!

we zouden eigk gister om 12 uur uit het hotel mogen maar we hebben besloten snachts al te gaan rijden... tzou woensdag 37 graden worden en om dan in de auto te zitten is wel erg warm... dus vroeger thuis dan gepland,...

al met al   Echt Een Top Vakantie Gehad!!!!

 

16. overal waar ik heen ga

overal waar ik heen ga
kijk ik om me heen
bang om je tegen te komen, overal waar ik sta
kijk ik om me heen

veel te veel meegemaakt
om nu rustig van mijn leventje te kunnen genieten
veel te vaak heeft mijn lichaam gestaakt
om nu rustig van mijn leventje te kunnen genieten

ik ben boos, verdrietig, verward en bang
en toch voel ik eigenlijk niks
leeg, ik ben niemand, ik wil iemand zijn maar dit duurt te lang
en toch voel ik eingelijk niks...

26 juni, een raar dagje

vandaag flink in de stress gezeten...

kzal het even uitleggen   op school heb ik het hele jaar ontzettend mijn best gedaan om het te halen, wel met beperkte lessen zodat ik niet hele dagen op school hoef te zitten want zover ben ik nog niet.
dus, alle punten gehaald die ik moest halen, alle proefwerken ingehaald die ik in moest halen.... ik heb er echt ALLES voor gedaan, alles wat ik kon.
nou, donderdag had ik dus een gesprek met school, om afspraken te maken voor volgend jaar, in dat gesprek maakte ze me eigenlijk duidelijk dat ik best over kon... ik had alles gehaald wat ik kon halen... maar toch vrijdag was de rapportenvergadering, dus ze zouden mij voor mijn eigen gevoel toch even bellen om zeker te weten dat ik over was

vrijdag kwam dan het telefoontje,   en wat zeide ze:
de leraren waren moeilijk gaan doen!   ze zeiden dat ze te weinig punten hadden om mij over te laten gaan  en het zou vandaag met de directie besproken worden, als ik zou moeten blijven zitten, moet ik van school af.. omdat ik dit jaar al een keer heb over gedaan omdat het vorig jaar helemaal kut ging! dus ik helemaal stressen

bellen ze vandaag eindelijk, nadat ik een kutweekend heb gehad en ontzettend terug gevallen was, heb weer gesneden weer helemaal depresief, zeggen ze dat het woensdag pas besproken kan worden
toen werd ik echt even kwijt, nog twee nachten niet slapen en twee extra dagen stress    en.... weer hielden ze zich weer niet aan hun beloftes, 

en toen moest ik ook nog naar de tandarts,,, die gast heeft me echt pijn gedaan..!   dus flink de bale derin , en het even helemaal beu.. ik heb me verstopt in bed en ben er eigenlijk net pas uit..   baal nog steeds en ben ontzettend bang dat ik daar weg moet, weg van mij vertouwde schooltje, mijn vrienden... en het feit dat ik helemaal voor niets gevochten zou hebben

de leraren hebben me gewoon voorgeloge!! stelletje eikels

ghaa toch maar weer probere te slapen

weltruste lieverds!

15. ik kan niet meer

ik kan niet meer
voor mij geen leven
ik ben op
heb alles wat ik had gegeven

verlies het van de wanhoop
van de rotzooi in mijn kop
het einde van de strijd
zal het nooit meer winnen, et is op

vechten zei ik: voor de rest van mijn leven
maar nu is toch echt het moment gekomen
waarop ik op moet geven
er is niks meer van me over, niets van mijn hoop en dromen

als dit het leven is
een gevangenis vol angst en verdriet
als dit het leven dan zijn moet
dan kan ik het echt niet

14. laat me gaan

laat me gaan
stop me niet
laat me rusten
bevrijdt me van het verdriet

laat me gaan
heb geen verdriet
laat me rusten
ik kan het niet

laat me gaan
en laat geen tranen om mijn dood
laat me rusten
en onthoud dat het leven mij echt geen kansen meer bood

laat me gaan
ver hier vandaan
laat me rusten
ik kan het niet meer aan

laat me gaan
bevrijdt me van dit leven vol pijn
laat me rusten
ik zal toch nooit meer gelukkig zijn

13. hoe het verder ging

toen ik de klap van de politie een beetje verwerkt had, kwamen we er eigenlijk achter dat ik niet echt verder kwam met mijn therapie.. de reden daarvoor zou zijn dat ik er nog niet sterk genoeg voor was... ik deed mijn best om de school te halen, en dat in combinatie met traumaverwerking bleek gewoon niet te werken.
we besloten dus om dat een tijdje stil te leggen. wel kwam ik nog wekelijks bij mijn psygholoog,, daar ging het eigenlijk altijd meer over hoe het op dat moment met mij ging, en hoe ik de dagen door zag te komen.   het uitvallen van mijn blaas, darmen en benen + het flauwvallen, periodes van niet eten en herbelevingen wisselde zich af.. elke keer als ik dacht dat het eindelijk wat beter ging.. viel het weer uit.. nu nog steeds.. alleen is er nu uitval in mijn ogen bijgekomen.. op zulke momenten, dat er eigenlijk iedere keer wel weer iets anders uitvalt, ga je je afvragen of het ooit nog wel goed komt, en toch.. vocht ik door! opgeven... vond ik absoluut geen optie, daarvoor had ik al te lang, en te hard geknokt.. en toch zijn er duidelijk momenten geweest waarop ik het helemaal niet meer zag zitten..   alles ging uiteindelijk...altijd mis.    het doorzettingsvermorgen en die ontzettend lieve mensen om me heen, heeft me gebracht waar ik nu ben...

voor zover het mogelijk was heb ik nu het verleden verteld, en dat is dan nog maar een klein deel... want dit verleden uitgebreid vertellen, is een onmogelijke opgave!

nu zal ik gewoon een dagboek van nu bij gaan houden, want rustig is het nog steeds niet,, zeker niet in mijn gedachten..

kus

12. het laatste stukje van de aangifte

zoo... allereerst.. gister lekker naar de stad geweest...en veeeel te veel geld uitgegeve weerOnschuldig

njhaa even nog het laatste stukje dan:

het kwam er allemaal op neer....  dat ik moest leren leven met dat het gebeurd is, met dat hij rustig verder mocht leven, met dat ik alles kwijt was.... men huisje ,ingrid in de buurt, en het feit dat dit in nederland gewoon goed gevonden word..  + dat ik wist,, dat er zoo een volgend slachtoffer is... ik vind dat echt verschrikkelijk... kijk bij mij is het gebeurd en dat valt niet meer terug te draaien hoe graag ik dat ook zou willen... maar ze laten het gewoon toe... dat er over 15 jaar weer een meisje in het zelfde schuitje zit als ik nu,... dat gun ik echt helemaal niemand!!

ik ben ontzettend ver weggezakt na de uitspraak.... weer veel heftiger snijden..branden en zelfmoordpogingen....

op de een of andere manier... ben ik toch ook weer uit dat dal uitgekomen... maar iedere dag denk ik er eigenlijk nog steeds aan...

nou dat was dus de aangifte mensen!   en dat is dus... hoe nederland in elkaar zit... het hele rechtsysteem... er klopt Helemaal niks van..

kus 

11. De aangifte

zo,  dan nu nog het meest teleurstellende en pijnlijke deel van het misbruik denk ik...   op het misbruik zelf na misschien.

na dus een tijdje in rotterdam te hebben gelegen kwam de politie die later mijn aangifte mee zou doen langs om alles door te spreken.
ze vertelde me dat et belangrijk was dat er een vertrouwd persoon bij zou zijn... dat was meteen duidelijk...het werd ingrid!  ook moest ik mijn verhaal duidelijk krijgen.. en op papier zetten...
zooo en daar vroegen ze me wat zeg!   zet maar is 8 jaar, waarin zo ontzettend veel gebeurd is op papier... daarbij kwam nog dat heel veel herinneringen in die tijd gewoon weg waren.. een soort van waas.  ik had het zo diep weggestopt...dat het moeilijk terug te vinden was.

maar goed toch maar proberen... ben een week bezig geweest om alles op te schrijven... is heel zwaar al..   alles tot in detail.  en als je het opschrijft... is het nog niet zo erg.. maar als je het daarna naleest... ik heb toen eigenlijk nooit het besef gehad dat het over mij leven ging... ik leefde.. deed de dingen die ik moest doen... maar tvoelde alsof ik in een soort van enge film terrecht was gekomen waar geen einde aan leek te zitten.

toen de aangifte zelf. 2 dagen alles vertellen. twee dagen in mijn levendie 2 jaar leken te duren.   ik kon nu niet meer anders... ik moest wel inzien... dat ik nu mezelf niet meer kon verstoppen... dat ik kleine dingen waarvan ik dacht dat het toch niet belangrijk was achterwege kon laten... ik moest ALLES vertellen, en terwijl ik dat deed zag ik het helemaal voor me... alles flitste aan me voorbij.

die twee dagen herinner ik me nog precies... ingrid heeft me echt geweldig gesteund... kweet niet hoe ik zonder haar die twee dagen door had moeten komen... die twee vrouwen van de politie trouwens ook.. .stelde me ook heel erg gerust..

aan het begin dachten ze dat het maar 1 dag zou worden... maar omdat het zown lang en complex verhaal was... werd het dus 2 dagen

aan het eind zijn we naar huis gegaan met de mededeling: Wij zijn er klaar voor laat em maar komen.. .ik was daar echt blij mee Ze zagen er een zaak in

lees verder voor het verhaal wat er na komt

Lees verder...

10. weer thuis

na de opname... dus naar huis... waar nog steeds diezelfde dader in het huis naast mij woonde... waar ik weer de angst voelde... en waar ik helemaal niet alleen gelaten kon worden... na een hele lange tijd... dan eindelijk toch alleen naar het pleintje voor een boodschap... en net die eerste keer.. is hij me al achtervolgd... dus niet meer voor herhaling vatbaar... ik was een gevangene in mijn eigen huis.... al zat ik heeeeeeel erg vaak bij ingrid... eigenlijk dagelijks... beetje afleiding van de kindjes... en heel fijn praten met ingrid... ECHT wat hun allemaal voor mij gedaan hebben... hun met zen 5jes.... dat kan ik niet in woorden uitdrukken...gewoon geweldig... nu voelen ze echt een beetje als mijn tweede papa en mama:)  eigenlijk ben ik daarin ontzettend bevoorrecht... in rotterdam zag je pas echt hoeveel ouders hun kinderen gewoon in de steek laten... en ik had 2 paar! dat is denk ik mijn redding geweest... zonder dat warme nest om in weg te kruipen..had ik het niet gered...    het volgende deel beschrijf ik de aangifte....

9. gedicht over opname rotterdam

een kamer vol met jonge mensen
ieder met een eigen verhaal
sommige hebben nog wensen
maar ongelukkig zijn ze allemaal

inneens zie je het verdriet en de pijn
van heel dit mensenleven
in 1 kamer bij elkaar zijn
aan iedereen ongevraagd gegeven

samen werken ze iedere dag
om er weer bovenop te komen
ze zijn sterk en met een lach
durven ze soms al voorzichtig van een toekomst te dromen

de pijn van de grote wonden
is heel langzaam aan het vervagen
ze zullen alleen, en dat is zonde
altijd dat litteken met zich mee moeten dragen

8. nieuw deel: de opname in rotterdam

Zo ik was dus gebleven bij de opname in rotterdam... erasmus mc.
ik had de intake op mijn 14e verjaardag... khad me op dat moment een veel leuk cadeau kunnen bedenken..
die afdeling, was verdeeld in twee delen: open en gesloten.. op open stond de deur gewoon open, mocht je ook buiten de therapien door gewoon weg.... gesloten was meer voor de beginperiode.. je kwam binnen en de deur ging achter je op slot.. op gesloten zat je als je een gevaar voor jezelf of voor andere was. ik was op dat moment echt een gevaar voor mezelf... ik wilde bewust maar ook als ik weer een herbeling onbewust had. alleen maar dood        dat leek mij echt de enige optie, ook kraste en brande ik mezelf dus moest op gesloten om beter in de gaten te worden gehouden....

twas echt heel raar,  tis net twee weken voor andere en voor mezelf eigenlijk ook...pas duidelijk wat de oorzaak is, van die twee jaar lichamelijke problemen, van de depresiviteit in mijn kindertijd al, en dus ook in de afgelopen twee jaar... eigenlijk besefte ik pas toen iemand anders tegen me zei dat ik sexueel misbruikt was...dat het ook echt gebeurd was... maar het ECHTE besef... kwam echt pas veel later... maar je komt daar binnen, en de deur valt achter je dicht...op slot...dat vond ik echt heel moeilijjk.... ik ben het slachtoffer en IK word opgesloten,,, terwijl de dader rustig en vooral vrij verder leeft... op zo'n moment doet dat echt heel veel pijn....

Lees verder...